سلام دوستای نازنینم!خوبین؟!خداکنه که همتون شادو تپل مپل باشین!
امروز دیگه تصمیم گرفتم(تصمیم کبری!)که آپ کنم!اصلا"هم نمیدونستم چی چی باید بنویسم!اما یهو یاد همین 3-4روز پیش افتادم که:
وقتی از سوز سرما دست هام رو توی جیب پالتوم میکنم ، گردنم رو 90 درجه به عقب میچرخونم تا پایین پاچه های شلوارمو نیگا کنم . پاچه ها از همون اول یه 5-6 سانتی به بالا تا خورده و روی کفشهام افتاده . زمین اونقدر از برفآب ها خیس شده که دونه های درشت و نم دار برفای از آسمون اومده رو توی خودش حل میکنه و با هر قدم ، هر قدر هم آروم و ساکت مشتی آب به هوا بلند میشه و بی صدا شیرجه ی کم عمقی میزنه توی همون سیلاب کوچولوی تجریش !!
از عرض خیابون که رد میشم باز دوباره یه نیم نگاهی به پاچه های شلوارم میندازم و لبخند محوی که با هر بار نگاه کردن میزنم این بار کمرنگ تر از همیشه روی لبهام میشینه . قدم هام رو تند تر میکنم تا زودتر به در پاساژ برسم .
انگار داری تو یه خیابون یه طرفه راه میری .. آدمایی که از روبرو میان خیلی بیشتر از کسایی هستن که همراه تو و در مسیر تو گام بر میدارن . ..
همه تا چونه توی یقه ی لباساشون فرو رفتن .. تک و توک آدمای محتاط رو میبینی که چتر بزرگ و اغلب تیره ای رو بالای سرشون گرفتن ..
یاد فیلم پدر خوانده میفتم .. بارون ، پالتو های زمخت مردونه ، پیاده روهای خاکستری و خیس ، چترهای بزرگ و تیره .. یه دفعه یادت میاد که چند روز قبل بالاخره بعد از سالها تو هم یه چتر بزرگ سورمه ای خریده بودی اما طول میکشه تا عادت کنم که تو این روزای زمستونی چتر رو از چوب لباسی پشت در اتاق بردارم و ... یکی بهم تنه میزنه . منو از اعماق فکرای توی سرم پرت میکنه توی پیاده روی شولوغ تجریش !! ... ناخوداگاه بر میگردم و با مردمک چشم هام بالا و پایین رفتنای سریع مرد چارشونه و قدم های بلندش رو تا وقتی که لا به لای جمعیت گم بشه دنبال میکنم و بعد رو بر میگردونم و به راهم ادامه میدم .
پام توی یه چاله پر آب فرو میره و من ناخودآگاه پاچه ی شلوارمو نگاه میکنم .. جورابم خیس شده اما پاچه های تا زده به بالای شلوارم هنوز خشک و تمیز موندن !!
به در ورودی پاساژ که میرسم مسیرم رو کج میکنم و میرم تو .
جِد میکنم که این بار هر طور شده ، حالا هر چی که شد ، اما یه نیم بوت درست و حسابی بخرم .
سرما حالا تا مغز استخون انگشتای پام نفوذ کرده و یه جورایی بی حسشون کرده .
کف کفش های بدون عاجم رو روی تکه فرش دم پاساژ جلو وعقب میبرم .
ویترین مغازه ها همه جور بوت و چکمه و کتونی ای دارن .. اولی ، دومی ... دهمی .. هیچ کدوم به دلم نمیشینه
جلوی یکی از مغازه ها شولوغتر از بقیه ی جاهاست .. یکیشون چشممو میگیره ...
میرم تو ..
یه جفت بوت قهوه ای سوخته از لا به لای قفسه های کفش ها میکشه بیرون ..
جورابم خیس خالیه ، سعی میکنم پاهام رو از نگاه نافذ مرد فروشنده بدزدم .. پای خیس و یخزده ام رو توی کفش میکنم .. ازش میخوام لنگه ی دیگش رو هم بده .. انگشت های پاهام رو توی کفش مچاله میکنم .. یه نگاه به دور تا دور مغازه و کفش های جور واجورش میندازم یکدفعه چشمم به کیف هم رنگ بوت می افته!طرحشم خیلی به دلم میشینه!از فروشنده خواستم کیف رو هم برام بیاره!چقدرهم هر2تاشون به پالتویی که تازه خریدم میاد!!!من عاشق اینم که لباسام باهم ست باشن!!!...
پول رو میدم و از مغازه میام بیرون . چند قدم اون طرف تر روی یکی از صندلی های فلزی کنار پله ها جورابم و کتونیم رو با بوت های قهوه ای گرم عوض میکنم .
سرمای گزنده هنوز بیرون پاساژ جولان میده .. یه زن چاق با بسته های بزرگ کبریت تقریبا بی حوصله و بی هدف این طرف و اون طرف میره .. موهای جو گندمیش از گوشه و کنار ، توی صورتش ریخته شده .. دماغ گندش تمام پهنای صورت پیر و قهوه ای رنگش رو پر کرده . بی اختیار پاهاش رو نگاه می کنم . جوراب مشکی رنگ زنونش توی دمپایی مشکی اش ، از خیسی متالیک میزنه .
پایین دامنش تا زانو خیس شده .. بی اختیار پاچه های شلوارم رو که هنوز خشک و مرتب به بالا تا خورده رو نگاه میکنم .
دلم به حال پاهای زمخت و خیس زن چاق می سوزه اما حاضر نشدم دستام رو از جیب پالتو بیرون بیارم و یه بسته کبریت محض رضای خدا بخرم .. فقط زحمت کشیدم و بی تفاوت از کنار زن چاق گذشتم و اندکی دل آرامم براش سوخت !!!
این شد که من هنوزم تواین فکرم که چرا.....!!؟
پی نوشت1:الاهی که همیشه سرتون گرم وشلوغ باشه ولی بدون دغدغه های فکری.سرتون گرم باشه و دلتون شاد...
پی نوشت2:شما الان چه فکری درباره ی من میکنید آیا؟!
پی نوشت3:ولنتاینتونم مبارک....!
بعدش نشد که حتی یه مسافرت کوچولوام بریم!اما عوضش بعدش یه 10روزی رفتیم گردش.
به مقصد شمال کشوربا گذراز محورهای تهران-کرج-چالوس-رامسر-انزلی-رشت-آستارا-اردبیل-سرعین...
ولی...(شما بگین آدم ته تغاری باشه...دخترم باشه...لوسم باشه...بچه ننه ام باشه!!...اونوقت میتونه بمونه خونه و نره!!
د نمیتونه دیگه!)...
آخه چرا؟یعنی چرا؟!
هنوز جاش درد میکنه!کارم شده هروقت یادم میاد آزمایش خون دادم برم پیش مامانم و بابام بگم ایناهاش اینجارو آقاهه آمپول زده ها!!!(یعنی الان وقتش شده که جای آمپولرو بوسش کنین دیگه)...
تازه جایی که بودیم مثلا"توی ویلایی که تو آستارا بود یه باغچه داشت که دورش ازین حصارکا داشت...منم همهمی و پمپمی رو یه قسمتش میزاشتم که کلی ورجه وورجه کردن!امیدوارم مامان همهم حامله نشده باشه!وای خداااا رحم کنه...
.ناناهم که اونجا با یه قورباغه دوست شده بود!!!همش دنبال هم میکردن...
نگاه کردن داره؟!
منم بیخیال به آسمون نگاه کردم
که انگار اصلا"من با این شتره کاری نداشتم!!دریاچه ی شورابیل اردبیل هم که آخرای سفرمون بود...به هرحال کلی خوش گذشت.جاتون خالی.
دلم واستون هوارانتا تنگ شده بود!
با سرماخوردگی
که همراه بشه اونوقته که زندگی شیرین شود! 
شدیدا"سرما خوردم.همچین عطسه میکنم که بقیه رعشه گرفتن
!چندروز پیش سر کلاس مبانی استاد همچین ملتمسانه نگام میکرد که با نگاهش ازم میخواست کلاسو ترک کنم!اما منه منظبط عمرا"بخوام درس و دانشگاهو ول کنم برم ...نوچ!!!
آخه چقد مقاومت....لطفا"به افتخارش یه کف مرتب بزنین
!!!!!!!!!!
همیشه یه چیم میشه دیگه!
کل دکور اتاقمو عوض کردم!با وسایلامو!البته به جز تختخواب و میز آرایشموها!خیلی اوشتل شده...داشتم میگفتم...افتادم به جون اتاقم.اینبار وضع اتاقم به شدت افتضاح بود!گناه داشتم!
میگم خوبه این عید هستا وگرنه سالی یه بارم آدم دست به سرووضع خونش(اتاقش)
مامانم همیشه ازین موضوع شاکیه که آیدا چرا میخوای هر کاری بکنی میشینی رو تخت خواب آخه!!؟
تلفنی صحبت کردن!!!!!!وخیلی کارای دیگه و بالاخره خوابیدن
تو حال خودم بودم!!
انگاری خیلی به ستاره ها نزدیک بودم...دیدی این موقع های سال ابرا چقدر قشنگن؟!مخصوصا"تو روز!من این ابرهارو خیلی دوست میدارم...کاش دستم میرسید یه تیکشو میکندم لای آلبوم تمبرام قایم میکردما!حیف!
هرچند از عید بدم یاد اما خوب چه میشه کرد!خوشمله اما...خوبیش اینه که میتونم مثل پارسال توی این 13-15روز دقیقا"بشم یه ماشین که فقط میخوره و میخوابه و تی وی میبینه و میره گردش!!!
بعدش مامانم چپ چپ نگام کنه و بگه آیدا خجالت بکش!!!!اینجاش خیلی خیلی هیجان انگیزه!
.یه نگاه به پاکت نیمه پر دختر 6-7ساله میندازم!و به غزاله میگم
حسرت روی لباش وادارمون میکنه که کل پاکت پفکو بدیم بهش!
فقط ایندفعرو زود آپ کردم!
و سورپرایز قشنگش _از نی نی جونیم(شمشیرزن نابینا)_محمدفرامرزی عزیزم_وحیدجون_ستاره گلم(نه دخترنه پسر)_علی میری عزیز_آقا حمید_زهره جونیم_داداشی فرزان خودم_بابایی سعیدم و همه دوستای لینکی و مهربونم که هیچوقت خوبیاشون یادم نمیره
.قول میدم بیام پیشتون ولطفاتونو جبران کنم.
.خیلی خوشحالم.فصل زمستونو اینقدر دوست دارم که نگوووو.خیلی قشنگه.
.ولی خودمونیما!دلم واستون یه ذره شده بودا...اینجا تنها جاییه که من میتونم حرفامو راحت بگم و بنویسم!واسه همین دلم نمیاد نیامو وبلاگ نویسیرو تعطیل کنم!ازطرفیم وبلاگمو خیلی دوست دارم و واسه خاطر موارد بی ارزشی که اینقد واسم بی اهمیتن ومن حاظر به توضیحشون نیستم بخوام وبلاگ عزیزمو تنهاول کنم!
.ولی ممکنه 1ساعت بعدش به یه بهونه کوچولوتر بغض کنم واگه تنهاهم باشم یکمم اشک...ساکت و بیحوصله بشم!
گاهی از خودم بدم میاد که ازسروروی وبلاگم داره غم میباره!همیشه ازوبلاگای تاریک و ساکت و پرغم و غصه و وبلاگای عاشقونه بیخودی بدم میومد!!!حالا فکرمیکنم وبلاگ منم داره کم کم از حالت نوستالژیک خودش درمیاد!!!نه؟
.تواین ماه 6تا عروسک خریدم!اما الان هی میرم خرید!هی بدتر میشم!
همیشه عاشق این ماه سالم...نیست تولدمه!میتونم کلی خودمو لوس کنم و نانای نانای راه بندازم!
آخ جون...به نظرتون حالا که دارم به روز تولدم نزدیکتر میشم دیگه دختر خانوم و بزرگی شدم؟!هوووم؟!
امروز، روز تو است.
پرخوری نکنینا! 
